Toch?
Dit zinnetje klinkt inmiddels misschien wel als een cliché, want ik ben niet de eerste die hierover schrijft.
Voor veel mensen betekende de lockdown stilstaan, met een grote S. Een versnelling terug, of misschien wel veel meer versnellingen terug. Niet meer gaan, gaan, gaan. Jezelf afleiden, of zelfs wel onbewust verdoven voor dat wat er niet klopt, niet goed gaat of niet goed voelt. Niet meer rennend door het leven, niet meer kunnen ontsnappen aan je gevoelens en gedachten door maar de hele dag druk te zijn. Nee, echt stilstaan. Thuis. Voor sommigen (helemaal) alleen, voor anderen met huisgenoten of het gezin.
Waar zorgde dat stilstaan voor, rust of juist onrust?
Voor het eerst gedwongen een echte spiegel voor te houden en te kijken naar wie je bent, wat je doet in het leven en vooral waarom? Geen kansen meer om je te verstoppen achter je volle agenda of je sociale verplichtingen. Wat zie je als je in die spiegel kijkt? Of beter gezegd, wie zie je en wat vind je van jouw spiegelbeeld?
Voor mij persoonlijk was het net zo, een intense tijd maar ook waardevol…Er waren dagen dat het enorm overleven was, met 3 kindjes thuis, vriendlief en ik met beiden onze eigen bedrijven die ook liefde en aandacht nodig hadden en vroegen.Tegelijkertijd was het een periode van veel quality time, de kindjes bijna letterlijk zien groeien en heel dichtbij elkaar zijn tijdens de uitdagende en spannende weken.
Het was een tijd van nieuwe dingen leren. Over mezelf, over de wereld, wat we dachten te weten en wat we eigenlijk helemaal niet wisten. De wereld lijkt weer een beetje ‘normaal’ te worden, wat voor- en nadelen met zich meebrengt.
Jezelf wordenIk voel en vertrouw erop dat deze tijd of vooral de ervaring ervan is opgeslagen in mijn systeem, en dat het een nieuwe bron is van dankbaarheid en wijsheid voor de toekomst…